Opgejaagd door een tachtigjarige
De tentoonstelling van Matisse in het H’ART Museum willen we dolgraag zien. En met ons kennelijk heel veel anderen. Het is druk. Leo en ik schuifelen in een soort file langs de schilderijen. Voor ons staat een groep met een gids. We wachten tot we verder kunnen, bekijken ondertussen een prachtig schilderij en vangen wat op van de uitleg. Een paar schilderijen verder gebeurt hetzelfde.
Dan draait een vrouw uit de groep zich plotseling naar me om. Ze is zeker een jaar of tachtig en kijkt me woedend aan. ‘Wij zijn een besloten groep en jij staat elke keer stiekem mee te luisteren naar onze gids. Dat hoort niet!’ Ik ben even sprakeloos. Stiekem? Ik sta gewoon naar een Matisse te kijken. ‘Nou ja,’ stamel ik, ‘ik kan er toch ook niets aan doen dat we toevallig bij hetzelfde schilderij staan?’ Dat maakt het er niet beter op. Ze reageert nog feller en ik moet moeite doen om niet op dezelfde toon te antwoorden. Ik laat het erbij, al kost me dat de nodige zelfbeheersing. Ik ben tenslotte naar het museum gekomen om van Matisse te genieten, niet om ruzie te maken.
Heel even overweeg ik om demonstratief achter de groep aan te blijven lopen. Gewoon, om haar te pesten. Maar ik ben volwassen. Meestal dan. Leo en ik lopen door naar een volgend schilderij, waar we rustig verder hopen te kijken. Tot de groep ook daar weer verschijnt. Inclusief de gids. Inclusief de boze mevrouw. Hoewel ik het schilderij nog lang niet goed genoeg heb bekeken, voel ik de neiging om verder te lopen. Geen zin in een nieuwe confrontatie. Dus gaan we maar weer, op zoek naar een plek waar we ongestoord kunnen kijken.
Inmiddels bepalen we blijkbaar niet meer zelf hoe lang we bij een schilderij blijven staan. We laten ons opjagen door een vrouw die kennelijk vindt dat de tentoonstelling een beetje van haar is. Ik betrap mezelf erop dat ik steeds kijk waar de groep zich bevindt, om er vooral niet opnieuw tussen te belanden. Alsof ik iets verkeerd heb gedaan. Daar verbaas ik me nog het meest over. Niet over die vrouw, die kennelijk vindt dat je behalve een rondleiding ook de ruimte rond een schilderij kunt reserveren, maar over mezelf.
Hoe krijgt iemand het voor elkaar dat ik me schuldig voel, terwijl ik niets verkeerd doe? Dat ik mijn gedrag aanpas om een ander niet opnieuw boos te maken? Ik ben naar het museum gekomen om naar Matisse te kijken. Uiteindelijk ben ik vooral bezig geweest met het ontwijken van een tachtigjarige vrouw. Die vermoedelijk zelf een heerlijke middag heeft gehad.